Jednym z mitów dotyczących psychoterapii jest to, że musi być prowadzona przez wiele lat zanim osiągnie się pierwsze efekty. Tymczasem nie zawsze musi ona trwać tak długo. Przykładowo zarządzenie Narodowego Funduszu Zdrowia określa czas trwania psychoterapii na 75 sesji (Zarządzenie Nr 57/2007/DSOZ, patrz:§19, pkt.7c). W praktyce długość psychoterapii zależy od indywidualnego przypadku: może obejmować dłuższy lub krótszy okres niż przewiduje NFZ. Najczęściej pacjent sam intuicyjnie odczuwa, że zbliża się koniec psychoterapii (tak samo jak intuicyjnie wyczuwa, że należy psychoterapię rozpocząć).

Warto pamiętać, że psychoterapia nie jest formą zabiegu, instrukcji "co należy zrobić, aby pozbyć się problemów", lecz procesem, w trakcie którego własne życie, wspomnienia, urazy stają się przedmiotem pogłębionej refleksji, zarówno pacjenta jak i zaangażowanego w jego sprawy psychoterapeuty.

Dlaczego psychoterapia wymaga czasu?
W procesie psychoterapeutycznym potrzebna jest przestrzeń, aby można było spokojnie zastanowić się nad swoimi problemami i przyczynami, z powodu których się pojawiły. Często są one wynikiem powtarzania, w sposób automatyczny i nieświadomy, przeszłych sposobów radzenia sobie z bolesnymi doświadczeniami, które w nowych okolicznościach stały się nieskuteczne i doprowadziły do powstania nowych problemów. Celem psychoterapii jest dokonanie zmian w utrwalanych przez lata, nieskutecznych sposobach radzenia sobie, lecz, aby dokonała się zmiana potrzebny jest czas, który dla każdej osoby jest inny.

Do osiągnięcia celu psychoterapeutycznego dochodzi się stopniowo, z co najmniej dwóch powodów.

Pierwszy związany jest z osobowością pacjenta. Przedmiotem interwencji terapeutycznej jest rozgrywający się wewnątrz pacjenta konflikt psychiczny. Charakterystyczną cechą osobowości każdego człowieka są specyficzne dla niego, nieuświadomione sposoby radzenia sobie z tym konfliktem. Występowanie nawet bardzo uciążliwego objawu jest formą radzenia sobie i umożliwia utrzymanie pewnej względnej równowagi psychicznej. Osobowość z natury jest oporna na zmianę, ciężko jest zamienić stare sposoby radzenia sobie na nowe. Z powodu tego oporu (często nieświadomego, mimowolnego, niekontrolowanego) dokonanie konfrontacji z własnymi przeżyciami, a następnie ich przepracowanie zazwyczaj wymaga cierpliwości i czasu.

Drugi dotyczy oporu przed uzewnętrznianiem się. Sytuacja terapeutyczna wymaga od pacjenta dzielenia się swoimi osobistymi przeżyciami z psychoterapeutą. Pomimo świadomości, że terapeuta jest związany tajemnicą zawodową, pacjentom często ciężko jest przezwyciężyć wewnętrzny opór przed dzieleniem się własnymi, nie rzadko trudnymi doświadczeniami (z powodów: lęku czy wstydu) z obcym człowiekiem, którym początkowo jest psychoterapeuta. Dlatego też nie należy spodziewać się szybkich efektów. Tym niemniej tworząca się szczególna relacja pomiędzy pacjentem i psychoterapeutą, z czasem umożliwia przezwyciężenie tego oporu i stopniowe dokonywanie zmian.

Psychoterapia Psychodynamiczna jest jednym z wiodących nurtów leczenia psychoterapeutycznego na świecie.

Refleksja nad nieświadomością w psychoterapii ma swoje korzenie w psychoanalizie, zaś podejście psychodynamiczne jest współczesną, wzbogaconą o ponad 100 letnie doświadczenie, wersją paradygmatu psychoanalitycznego.

Zgodnie z podejściem psychodynamicznym zakładamy, że przyczyną doświadczanych problemów są nieuświadomione, emocjonalne konflikty wewnętrzne, które mają wpływ na myślenie, przeżywanie i zachowanie. Nieświadomość jest uznawana za tą sferę życia psychicznego, która pomimo, że bezpośrednio niedostępna autorefleksji, to jednak w głównej mierze określa to kim i jacy jesteśmy (czyli to jaka jest nasza osobowość). W nieświadomości też tkwią przyczyny objawów, z jakimi pacjent zgłasza się do psychoterapeuty.

Ze względu na to, że większość procesów psychicznych, które determinują treść i znaczenie tego co przeżywamy, jak myślimy i w konsekwencji jak się zachowujemy, pozostaje poza naszą świadomością, bardzo trudno jest nam dokonać zmiany samodzielnie, w drodze autorefleksji. Dlatego potrzebna jest interwencja psychoterapeutyczna i kontakt terapeutyczny. Poprzez terapię, szczególną relację pacjent - terapeuta, interwencje psychoterapeuty i autorefleksje pacjenta, powstaje możliwość do dokonania wglądu w to co do tej pory było nieuświadomione: w przyczyny konfliktów wewnątrz psychicznych.

Konflikty wewnętrzne są związane ze specyficzną drogą rozwoju i trudnymi doświadczeniami życiowymi konkretnego człowieka. Odpowiedź na pytanie dlaczego ktoś odczuwa lęk, depresję, ma trudności w relacjach z najbliższymi lub współpracownikami, dlaczego wchodzi w niesatysfakcjonujące związki itd., wg podejścia psychodynamicznego jest ściśle związane z jego prywatną drogą rozwoju emocjonalnego i z jego osobistymi doświadczeniami życiowymi. Innymi słowy każdy człowiek choruje po swojemu.

Dlatego niezwykle istotnym w naszej pracy psychoterapeutycznej jest indywidualne podejście do każdej osoby, która zgłasza się do nas na psychoterapię.